Kayıtlar

sana en yakışmayanı kuşanıp siktiroldun doğduğum şehirden..
ben seni hala güzel hatırlıyorum
hala yanımda uyuduğundaki seni..

gittiğin gün özlemekten vazgeçtim.
ama seni o günden beri sadece 1 kere özledim.
ve o gün bile aramadım
ben, o'nunla mutsuz benimle mutlu olduğunu düşünmüştüm hep. İşte bu düşünme, bu yanılgı, bu hata payım beni içimdeki dipsiz suların daha derinlerine itti.
sana ait olmamış ve olmayan bir adamı özlemenin başka bir acısı var. buruk, trajikomik, biraz geri çekilmenin- pes etmenin- verdiği pişmanlık biraz verdiğim karardaki haklılık olasılığı.
 ama o olasılık bile
hiç bir şekilde iyi gelmiyor bana.

Buraya yazdığım 4 veya 5. doğum günü postu olması lazım.

Her geçen sene daha da azaldığımı hissettiğim;
Nice yıllara'sız..
...

Hep aynısın demiştin ya değişsem sever misin?
Kalbimdeki sızının adı sensin şu an, çünkü kaç kere kabuk bağlattım zorla, yeni iyileştim, düzeldim, kendime geldim, uykulara isimsiz hayalsiz dalmaya alıştırdım kendimi ve ortaya çıktın.. Çizikler ata ata kanatıyorsun, ayyuka çıkarmaya çalışıyorsun.. O sızıyı hissediyorum; hissedebiliyor olmanın sızısını..
Yapabilsem bakışlarını iki avucumun arasına alır, sımsıkı orada tutardım.
Ağzından çıkan kelimeleri içime çeker, belirsiz tebessümüne sarılırdım..

Daha önce kimseden bu kadar gitmek istememiştim..
Ben sana yeni bir mevsim yarat ve kimseye gelmediğin gibi gel bana dedim. Sense uçsuz bucaksız iklimler seçtin. Toprak misali hükmedeceğin bir tek ben vardım karşında, "sadece ben" ne kadar çok gelmiş olabilirdim ki sana?
Eminim çok mutlusundur deniz kıyısındaki evinde ve martılara simit atmaya devam ediyorsundur.
Bense tüm umutlarımı ve hayallerimi özenle topladım, seni yazdığım günlüklerimi, çektiğimiz fotoğrafların hepsini leş konteynırlara attım.. Kafam karmakarışık,  çokça kesiklerim ve düğümlerim  var -sırf kaldığım yerden devam edebilmek adına o kesikler- biraz güçlükle alınan nefesler ve düzensiz uyku geçişleri..

Ben senin yanlışlığını biliyorum,
her gün bindiğin o vapurdan bir gün atlayacağını da;
olmamışlık hissinin o çaresizliğini her gün içinde büyütüp, beni artık göremeyecek olmanın vereceği vicdan azabını da..
Ben senin her şeyini biliyorum
ama sen bir tek beni bilemedin..