çocuk olmak...

Çocuk olmanın hatırlanacak yanı, sen kimseyi sevmesen bile birilerinin seni daima sevmeye hazır bulunduğunu bilmekti. çocuksun,sevimlisin(olmak zorundasın),sevileceksin, herkese bir "baybay" bir"teşekkür ederim" diyeceksin, sarılıp öpeceksin gönülsüz olsa bile.. herkes sana birşeyler verecek,  karşılığında birşey vermen gerekmeyecek.-hayat ne güzel!!- Büyüdün, bu  insanlar senden başka şeyler istemeye başladılar,artık istediğin ne varsa, kolay kolay istenemeyecekler sınıfına girdi, senin hayatını kendi hayatlarına yamadılar, kendi hayallerinin bekçisini "sen" ilan ettiler..sen onların hayallerinin peşinden gitmek zorundasın -artık  güzel değil!!-
İstediğin birşeyi yapmak için mücadele etmek zorunda kaldın, fikrini söyleyebilmek için en basitinden bin kere düşünüp, bin kere lafını yutup, "bir" kere haykırdıktan sonra artık seni hiç susturamadılar..ama dinlemediler de..
Çocuk olmak güzeldi ama seni saf yerine koyduklarında hiç te güzel değildi. can attın büyümek için, söyleyeceklerin vardı, dinletebilmek için, bir kez olsun "haklısın"ı duymak için..kulakların vardı duyuyordun,çocuk olmak sağır ve dilsiz olmak anlamına mı geliyordu? neden dinlemiyordu kimse, neden konuşturmuyordu sahi??
Çocukken, bacak kadar boyunla iki lafı bir araya getiremediğin için sevilirken, büyüdüğünde sevilmedin artık "sevilecek bir tarafının kalmadığı"için..
ve sen anladın ki


büyüdükçe sen ,insanların kalbi küçülüyormuş sana..

Yorumlar

  1. "kendi hayallerinin bekçisini "sen" ilan ettiler.."

    Bu çok güzel ve çok doğru bir tespit olmuş.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar