Kan Kaybı

Bütün kesiklerim kanıyor Tanrım!! İyileşti dediğim bütün yaralarım açıldı, yine o bıçak izleri derimde, kemiğime dayanan, damarlarımı kesen o bıçağın izleri..
Bulutların arkasına saklanmış güneşin aralardan süzülen ışıkları gibi sızıyordu kalbimden ümitlerim.. hiç aklıma getirmedim, nasıl kanamaya başladı birden bütün kesiklerim, nasıl saplandı içime bir kaç kelime, neden bu kadar kurşun gibi ağırdı ki sözleri sahi? bir kaç umudum vardı elimde kalan, biraz gözyaşlarım dindirmeye çalıştığım, hayır olmadı.. kalbim acıyla kapandı yine, örtüldü üzeri, dindirmeye çalıştığım gözyaşlarım yolunu buldu yine bir şekilde taştı gözlerimden.. sonrasında o da ne, kanıyorum gördüm! kandığım için kanıyor olmayayım?? olabilirdim.. olmasaydım da, ölseydim değil mi, ölse miydim??
uyanmayacağını bildiği bir uykuya gömülmek, bilse ki cesedi asla çürümeyecek, korkmazdı benim korkmadığım kadar... ben onda çürüttüm ruhumu, gerisinin bir önemi kalmadı aslına bakarsan..ne kadar yaşıyorum ve ne kadar onda değilim, artık yaşamak  istemiyorum bunları, kalbim lime lime edilmiş, hissediyorum, o kadar çok acıyor ki her bir yanım, her bir zerresi bedenimin ruhumun, ayaklar altına alınıp çiğnenmiş gibi kadınlık gururum. sırf bunu taşımak..
daha fazlasını taşıyacak gücüm yok omuzlarımda, hala direniyorum evet...karşısında çökmek istemiyorum!
bütün kesiklerim kanıyor ..
kana bulandım, ona bulandı hayatım..
onu en derinlere bırakıp orada hapseden bir acı yaşatamam, üzgünüm bunun için, hiç olmadığım kadar hem de..ona hiçlik yaşattığım için, bir boşluktan ibaret olduğum için, bu kadardım çünkü ben hayatım boyunca, hiç "daha fazla" olamadım, biliyor muydu acaba?
evet, bunlar son sözlerim..
okumasın lütfen..

"bırak, aksın bakalım damarlarımdaki bütün sen..
ya sonrasında?
sen kaybından ölürüm;
bir şey yok bunda.."




Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar