Bilinmeyen..

herşeyin güzel olacağına inandığım zamanlar canım yandı..birşeylerin yolunda gideceği umudunun kırılmasıyla kalbime saplanan o acıya tepki vermem gerekiyordu. yazık ki bağırıp çağıramam, tepkisizleşirim, bulanıklaşırım, olmam, kalmam.. tükenirim o vakit .. ama ağlarım ve  utanmam da ağlarken, sadece başını omzuna yaslayacağım birisi olmamalı yanımda..
biliyordum ki, bir kişinin yanında ağlamak, İstanbulun ruhsuz kalabalığının orta yerinde ağlamaktan daha fazla küçük düşürücü..zoraki teselli etme çabası birilerinin..çok yavşakça değil mi?
derdim, sevgisiz kalıyor oluşumdu, sevecek kimsem kalmıyordu..ben ağlıyordum, insanlar bana zavallı gözüyle bakıyorlardı..kimin umurundaydı ki..güçlü görünüp altında zavallılığı barındırdığım zamanlarımdan ne kadar haberleri vardı? iki damla gözyaşı mı aciz kılıyordu beni..hiç bulamadım cevabını..
daha fazlasını duymak istememe, ne yapacağını bilememe, içinde taşan öfke, ve çok çok büyük bir üzüntü, ağlama isteği de cabası, üstesinden gelememe düşüncesi, nasıl yaşanır bu acıyla, bu yokluğunun ağırlığıyla..bu hiç bırakılmayla yaşanmıyordu..
benim özleyecek kimsem vardı ama ,
o da özlenmeye değmiyordu..
sırf bu acı bende bana ait ne varsa alıp götürdü..
ona ait hiç bir şeye dokunmadı..
bu, haksızlıktı.

Yorumlar

  1. Harikasın... Düşüncelerini ifade edişin kelimeleri duygularına yettirebilme gücün ve yalın anlatımın... Ruhuna Sağlık Tatlım Benim..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar